mijn narratieven

  herfst rood gekleurd zag ik hem staan kende hem nog nauwelijks meer keek hem bewonderend aan en gaf hem alle eer onderschikkend aan zijn natuur deed hij wat hem te wachten stond de laatste fase van zijn kuur als deel van het verbond pronkend hief hij zijn lofzang aan fonkelend in zijn mooie rode kleed zijn werk was gedaan tevreden wat hij deed  

 mijn nieuwe haan vandaag staat onze kippenren vooraan in het nieuws van deze dag omdat een nieuwe haan mijn kippen leiden mag en al is hij al een beetje oud als manager in kippenland geroemd de kippen vinden hem zo lekker stout dus heb ik hem tot baas benoemd hij voelt zich nu al thuis loopt als koning king parmantig heen en weer pronkend met zijn oude lijf en zie mijn kippen vechten nu al om 

  rijk hij had zich met zijn rede rijk gemaakt aan wat hij dacht dat aanzien gaf dat hij vergat dat hij het was die dacht maar niet meer voelde hij zat daar voor zijn prachtig huis in gouden stoel omringd door zijn bezit trots te laten zien wat hij aan rijkdom had bereid de lof te krijgen die hij verdiende mensen kwamen langs maar keken niet zij zagen niet hoe hij daar pronkte met wat hij dacht dat hij het was die samenviel met zijn bezit teleurgesteld begon hij te huilen hij zag zijn leven los van zin die hij 't had kunnen geven maar helaas zichzelf vergeten was hij gaf zijn rijkdom weg aan wie het nodig had en ging als armlastig verder door het leven en op het laatst toen hij op sterven lag kwamen vele mensen hem bedanken en zachtjes begon hij weer te huilen om wat zijn leven zin gegeven had om wie hij zelf was geweest verlost van zijn bezit

  niemandskind     met angst bedreigd en ook nog machteloos vernederd pijnlijk in zijn hart getroffen een lange slag van jaren duur en dan opeens weer fier en breed en recht de rug kalm en verzekerd ongesproken , uitgepraat zijn vertrek onaangekondigd zijn   wereld   in zijn koffertje voorgoed met opgeheven hoofd zijn weg vervolgend trek hij zijn   eigen plan ziet af met zekerheid van nooit gevoelde   liefde voorgoed geheeld van alle wonden zijn   eigen toekomst tegemoet    

  oud niet weg te blazen en te ontdoen van wilde takken een woord dat weggelopen van zijn eigen ik verdwaald is in een land en onderhand de waarheid heeft getart want oud is niet het einde van wat ooit zo krachtig is gestart    

  wijs hij was vermoeid en afgemat teveel gedacht en niet gelachen en op een dag nam hij het wijs besluit   zijn welverdiende rust te zoeken hij was het denken zat en deed het weg zijn brein in leegte achterlatend een nieuwe wereld trad hij binnen zonder taal en zonder woorden hij kon niet zeggen wat hij zag zijn ruiken wist niet wat het was  herinnering bestond niet meer zijn wereld had geen naam  en geen betekenis voor hem hij wist niet wie hij was hij kon niet weten hij had geen toekomst ook niet een verleden geen sterfelijke dood  en ook geen angst ervoor hij zag de vogels vliegen en wist niet dat het vogels waren de tijd kwam niet meer voor zijn leeftijd was verdwenen en op een dag toen kwam zijn denken terug het keek hem aan en even was hij helder hij zwaaide met zijn hand en schudde met zijn hoofd hij keek en lachte en liet zijn denken verder gaan