wijs
hij was vermoeid en afgemat
teveel
gedacht en niet gelachen
en op een
dag nam hij het wijs besluit
zijn welverdiende rust te zoeken
hij was het denken zat
en deed het weg
zijn brein in leegte achterlatend
een nieuwe wereld trad hij binnen
zonder taal en zonder woorden
hij kon niet zeggen wat hij zag
zijn ruiken wist niet wat het was
herinnering bestond niet meer
zijn wereld had geen naam
en geen betekenis voor hem
hij wist niet wie hij was
hij kon niet weten
hij had geen toekomst
ook niet een verleden
geen sterfelijke dood
en ook geen angst ervoor
hij zag de vogels vliegen
en wist niet dat het vogels waren
de tijd kwam niet meer voor
zijn leeftijd was verdwenen
en op een dag
toen kwam zijn denken terug
het keek hem aan
en even was hij helder
hij zwaaide met zijn hand
en schudde met zijn hoofd
hij keek en lachte
en liet zijn denken verder gaan
Reacties
Een reactie posten