zijn naam
zij sprak zijn naam in heldere letters
met warme adem reeg zij die aaneen
totdat ineens het woord ontstond
dat hij nog nooit zo had gehoord
zijn naam klonk niet als wenk
en niet als roep om snelle hulp
en ook niet als een woord
dat kil en vluchtig wordt gehoord
zijn naam klonk als een korte symfonie
dat heel zijn lijf beroerde
en zijn gevoel betekenis gaf
die samenviel met wie hij was
hij zocht naar woorden om te spreken
te zeggen wat hij voelde
maar dat niet zegbaar bleek
hij was zijn naam in werkelijkheid
haar woord was hij geworden
waarmee hij was genoemd
en sprakeloos zocht hij haar blik
ze spraken slechts met ogen
Reacties
Een reactie posten