dichter het zijn geen woorden die hij spreekt met letters in de juiste vorm en welbespraakte fraaie zinnen die al zo lang betekenend zijn hij maakt al scheppend zijn verhalen verrassend nieuw met onbekende tekens die hij als fakkels branden laat en diepe duisternissen opent zijn woorden rijzen stokkend op in zelfbedachte vormen en nog geen namen hebben maar pas beschouwd hun tekens krijgen
zijn naam zij sprak zijn naam in heldere letters met warme adem reeg zij die aaneen totdat ineens het woord ontstond dat hij nog nooit zo had gehoord zijn naam klonk niet als wenk en niet als roep om snelle hulp en ook niet als een woord dat kil en vluchtig wordt gehoord zijn naam klonk als een korte symfonie dat heel zijn lijf beroerde en zijn gevoel betekenis gaf die samenviel met wie hij was hij zocht naar woorden om te spreken te zeggen wat hij voelde maar dat niet zegbaar bleek hij was zijn naam in werkelijkheid haar woord was hij geworden waarmee hij was genoemd en sprakeloos zocht hij haar blik ze spraken slechts met ogen
Reacties
Een reactie posten