eenzaam
een waas van blekend blad
de geur van oud geworden lucht
onaangenaam en bitter stil
bewegingsloze ruimt
zijn wereld is op slot
hij lijkt vergrendeld
voor alles wat niet binnen kan
slechts flarden van rumoer
dringen angstaanjagend door
vreemdheid gevend aan de ruimte
hij zit daar stil en bijna stijf
hij is alleen zijn oude lijf
zijn geest is ingeslapen
beschermt daarmee zijn denken
en schikt zich
in zijn eenzaamheid
zo vond ik hem
de ramen gingen open
zijn geest werd wakker
zijn lijf werd weer actief
en nu
ik vind hem altijd lief
Reacties
Een reactie posten