het wonder van zijn woorden

hij zat daar steeds
met pet en een doorleefde kop
een glimlach in zijn mooie ogen
die zijn rijk verleden droegen

monter op de vale groene bank
vastgeklonken aan de witte muur
die ooit de oude stad van buiten scheidde
met hoge poorten die gesloten werden

hij was gevierd om zijn verhalen
die hij vertelde zonder einde
simpel als een ware kunstenaar
die de tijd van vroeger levend vulde

en op een dag zat ik met anderen
aan zijn voeten bij de groene bank
geboeid naar hem te luisteren
en zag hoe hij zijn woorden sprak

en hoe zijn woorden plotseling echte beelden werden
de groene bank en ook de muur verdwenen
en ik opeens in zijn verleden leefde
en als in een zucht ook nog eens mezelf vergat

pas in de schemering ging ik weg
lopend in een duistere droom 
totdat ik bij het rode stoplicht kwam
en opeens in grote vreemdheid wakker werd.